Wat zou ik hetzelfde doen?

Vorige week had ik een berichtje gepost met enkele zaken die ik absoluut niet meer zou willen doen na de bevalling. Er zijn uiteraard ook wel dingen die ik absoluut wél wil doen. Sommige dingen waren zo fijn en heb ik zo intens van genoten dat ik ze gewoon MOET overdoen! 🙂

Leve mascara

Misschien voor mij wel één van dé belangrijkste attributen in mijn valiesje voor de materniteit. Mascara/make-up. Ik nam elke ochtend een 5-tal minuten de tijd om me op te maken en mijn haren te stijlen. Dat zorgde ervoor dat ik héél comfortabel was bij mijn bezoek, maar me ook gewoon goed in mijn vel voelde.
Soms hoor ik wel eens: dat neemt zoveel tijd in beslag. Ik gok dat ik mij kan sminken in minder dan 3 minuten en mijn haar kan stijlen in 4 minuten. – natuurlijk moet je er wel voor openstaan. Ik maak me elke dag wel een klein beetje op.

Gelakte teennagels vond ik ook zeer essentieel! Deze keer laat ik er zelfs gel opzetten! 🙂

Leve oorbellen

Ik kreeg van mijn mama tijdens mijn eerste zwangerschap blauwe oorbellen. Mijn leven was één grote roze wolk en wou toch graag blauwe oorbellen – omdat ik met de oorbellen het geslacht duidelijk wou kenbaar maken.
Je voel je op dat bed net iets feestelijker, het zit niet in de weg voor bij de baby en het maakt je gewoon heel erg blij.
Deze keer kreeg ik materniteitsoorbellen (zo noem ik ze) op mijn babyshower. En kunnen jullie de kleur raden? 😉
(Het zijn trouwens dezelfde als bij Jules, maar in een andere kleur)

Leve de materniteit

Ik vond mijn periode op de materniteit za-lig. Jelle is elke nacht blijven slapen en de eerste 3 dagen zelfs niet naar huis gegaan. Hij is 24u/24u aan mijn zijde blijven staan. De vroedvrouwen vonden hem de perfecte papa en dat was hij ook. Elke voeding (zelfs de nachtvoedingen) is hij naast mij komen staan, om Jules aan te leggen aan mijn borst. Hij was geweldig!
We hebben totaal géén idee of we dat nu opnieuw gaan doen en hoe we dat gaan aanpakken. We gaan het volledig op ons laten afkomen en ‘we zullen wel zien’. Ik zou het sowieso fijn vinden, mocht hij de eerste nacht kunnen blijven. We gaan deze beslissing op het moment zelf maken met héél veel liefde voor Jules’ ritme en onszelf. Alles zal ook wel een beetje afhangen van de dag, datum, uur, … van de bevalling.

Toen hij uiteindelijk toch eens naar huis ging (omdat we een extra dag moesten blijven omwille van gezondheidsredenen) bleek er ingebroken te zijn en was er best wel veel weg. Heel even heb ik gehuild, maar ik kon dat toen ZO goed relativeren. Het enige waar ik aan kon denken was mijn perfecte kind.

Op deze foto zit Jelle in de combi…

Leve lunch & koffiedates 

Onze allereerste lunch samen was een dag na thuiskomst van de materniteit. We zijn samen te voet naar het stadhuis gewandeld en onderweg gestopt voor een lunch. Ik was zo trots. Ik liep wat te pronken met mijn baby. Ik heb me nooit meer gelukkig gevoeld als dat moment. Ik wou dat iedereen me zag, een ongelofelijk trotse kersverse mama. (Ik heb toen salade met scampi gegeten, zélfs dat weet ik nog! :-))

Die lunch- en koffiedates heb ik gedurende mijn hele zwangerschapsverlof blijven doen. Buitenkomen, onder de mensen komen, … vond ik zo belangrijk. Ik denk dat ik anders echt zot was geworden! Je bent verplicht jezelf even op te smukken, buiten te komen, … en geloof me: je bent zo trots op die kinderwagen!

Lunch met mijn lieve vriendin Dorien

Leve wandelen 

Ik probeerde ook elke dag te gaan wandelen, zelfs bij slecht weer deed ik dat. Ik herinner mij een wandeling dat ik voor de zekerheid de regenhoes had meegenomen. Gelukkig maar: Jules was kurkdroog en ik was echt om uit te wringen! Het had gegoten, maar écht gegoten! En zelfs dat maakte mij op dat moment intens gelukkig.

Nu ga ik die wandelingen sowieso blijven doen, maar wel richting de opvang om mijn andere lieve snoetje te gaan halen!

Leve stoefen

Ik kan het niet genoeg benadrukken, maar pronken met je baby is zo fijn!
Toen ik pas mijn rijbewijs had vond ik het super fijn om overal en altijd mijn autosleutel op tafel te leggen, zodat iedereen kon zien: “hey, kijk, die is zélf met de wagen!”
Na de bevalling vond ik het super fijn om Jules aan iedereen te laten zien. Ook aan degene die het niet wouden, maar dat kleine persoontje had van mij een mama gemaakt. En je wilt dat aan de wereld tonen, zoals in de Leeuwenkoning. Thank god for Instagram – ik ga mijn baby daar zo hard spoilen de eerste weken! (so sorry!)

Leve genieten

Een kersverse baby is pittig, is vermoeiend en laat je soms ook kei hard wenen. Maar probeer je op te trekken aan al het positieve. Dat ene lachje, die ene onverwachte beweging of dat plots kunnen recht houden van het hoofdje. De liefde die voelt of in ruil krijgt is zoveel meer waard dan die verschrikkelijke wallen. Ik heb zo genoten van mijn kraamperiode en ik hoop dat het mij nu opnieuw gegund is.

Jules was geen huilbaby, wellicht kon ik niet hetzelfde artikel schrijven als hij dat wél was. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *