Wat zou ik anders doen?

Dinsdagavond was ik met mijn lieve vriendin Annelies aan het babbelen. Het ging over de dingen die ons op dit moment bezig houden, je moet het niet ver gaan zoeken: Mona, Jules en de dikke babybuiken.
Ik zei tegen haar: “Ik heb veel dingen die ik anders zou doen met een newborn, heb jij dat ook?”
Waarop zei zij dat ze daar ooit al een blog over schreef. Die ben ik dan uiteraard nog eens gaan herlezen. Grappig om te lezen dat iedereen het wel een beetje anders zou proberen aan te pakken. Al vrees ik dat in de praktijk een eerste baby niet gelijk is aan een tweede baby.  Ik vond het wel fijn om hier mijn ervaringen ook te delen. Sommige dingen lopen wel gelijk met die van Annelies, maar met een iets andere insteek.

Rommel en douchen

Ik vond het vreselijk dat er rommel lag in het appartement. Ik probeerde alles om toch maar die baby in het park te leggen, zodat ik kon opruimen en douchen. Maar echt? Ik heb achteraf gezien géén idee waarvoor dat dat nodig was. Ik kreeg quasi nooit bezoek, waardoor ik die eerste weken echt wel eenzaam was. Jelle was gaan werken en het was vaak een hele dag: mijn baby en ik. Ondertussen ben ik met een peuter van 2 jaar die rommel al goed gewoon, dus dat komt volgens mij wel goed. (Ohja: en anno 2018 hebben wij ook een poetshulp – joepie!)

Véél te opgeruimd! 🙂 haha

De materniteit

Ik vind niets zo leuk als bezoek krijgen in het ziekenhuis. Mensen komen kijken of alles oké is en tonen oprechte interesse in jou en je kleintje. Dat kleintje waar jij dan weer zo ongelofelijk fier op bent. Ik genoot daar écht van. Des te meer bezoek, des te gelukkiger ik was. Dat bezoek kon mijn dag écht goed maken.
Maar zelfs dat bezoek had een groot nadeel, voor mijn productie (borstvoeding) goed op gang te krijgen is privacy wel noodzakelijk. Ik vond het zéér moeilijk om te voeden waar andere mensen bijzitten. Waardoor ik niet aan de aanbevolen hoeveelheid keer aanleggen kwam.
Aangezien veel van mijn bezoek meer dan 50km moet rijden, wou ik ze ook niet zomaar op de gang zetten. Hoe ik het deze keer ga aanpakken weet ik nog niet, maar ik ga het wel ‘anders’ proberen te doen. Hieronder ga ik er nog even verder op in.

Eerste keer ‘bloedprik’ – ik stond er wat bij te huilen…

Ze is geboren(!) 

Ik babbel graag en deel ook super graag mijn laatste nieuwtjes. Toen ik 30 minuten bevallen was van Jules, was quasi de hele wereld op de hoogte. Terwijl ik aan het ‘bevallen’ was van de nageboorte met de baby op mijn buik, moest Jelle van mij naar een heleboel mensen FACETIMEN (!). Je leest het goed, facetimen. Echt? Waar zat ik met mijn hoofd toen? Ik was fier en super blij na een bevalling van 24u, maar moet je dan echt facetimen naar iedereen? Deze keer wil ik het iets langer ‘ons geheimpje’ houden. Afhankelijk van het uur, de tijd, … vinden we het super belangrijk dat Jules als allereerste op bezoek komt. Om mama even te knuffelen, om te kijken naar zijn zus en wat speeltijd met papa door te brengen.
Doordat we het nét iets langer ‘geheim’ willen houden, hopen we automatisch dat het bezoek iets trager op gang komt. We zullen wel zien…

Foto’s

Ik was al wel best actief op Instagram en had ook al mijn blog, maar was veel minder bezig met leuke foto’s. En achteraf gezien vind ik dit super jammer. Ik mis vooral flatterende foto’s van de bevalling. Ja, ik weet het, een bevalling is NIET flatterend. Toch geloof ik dat je de foto’s wel flatterend kunt maken. Ik heb vb enkel foto’s waar mijn borst duidelijk bloot opstaat of een stukje dikke buik vol met streamen. Eveneens zijn er heel wat foto’s, waar ik nét heel slecht lig en 4 dubbelkinnen heb. Ik wil geen druk leggen op manlief, maar ik ga hem toch enkele duidelijke instructief meegeven. Dat wordt dus spannend! 😉
Eveneens mis ik echt wel wat leuke foto’s van de prille babyfase. De eerste dagen, weken, … We hebben ook geen cliché eerste foto’s gemaakt met de grootouders, overgrootouders, … – dat zou ik nu dus wél willen doen. Want meer dan ooit besef ik, hoe belangrijk ze zijn voor ons, hoeveel ze voor ons doen en hoeveel ze voor ons betekenen.

Knuffelen 

Doordat ik altijd die focus had op dat opruimen, douchen, … vind ik persoonlijk dat ik die eerste weken écht te weinig geknuffeld heb. Natuurlijk ga ik automatisch door de aandacht die ik deze keer moet verdelen, minder kunnen knuffelen. Toch ga ik proberen optimaal te genieten van de baby als Jules naar de opvang is. Ik beloof hier en nu dat die baby dan zeer weinig in zijn mooi aangekleed park of mandje ga liggen.

Hulp aanvaarden

Ik aanvaard niet zo graag hulp, ik denk vaak dat ik het allemaal wel alleen kan. En natuurlijk kun je het alleen, dat hebben al duizenden mensen mij voorgedaan. Al is het gewoon iets fijner met een beetje extra hulp, hoe klein die dingen ook zijn. Laat die kraamkost dus maar aanrukken! 😉

Wat zouden jullie anders doen? Of wat zouden jullie dan weer absoluut hetzelfde doen? Hier komt later deze week nog een artikel over online.

One thought on “Wat zou ik anders doen?

  1. Een hele belangrijke voor ons was deze keer ook langer wachten met te vertellen dat ik bevallen was. Met zo’n keizersnede lig je 24u na de bevalling nog verdoofd met een lekkere blaassonde. 14u na de bevalling (ik ben om middernacht bevallen) stond er zoveel volk in de kamer. Bij oone hebben we Ellie diezelfde avond nog laten komen en de rest van de wereld wist het pas 24u later (en toen was het avond), dus zagen we iedereen pas 36u na de bevalling. Ik had men eerste stappen kunnen zetten (en douchen) en men sonde was eruit. Halleluja!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *