Mijn borstvoedingsavontuur

De kraamperiode van Jules vond ik fijn. Ik zat op een wolk*, waar ik echt héél lang heb opgezeten. De periode op de materniteit vond ik de hemel: Jelle die bleef slapen, bezoekjes van onze framily en een geweldig fantastische baby die het super deed. Het bezoek zorgde zelfs voor broodjes prepare en overheerlijke sushi.  –> PS. deze keer heb ik meer zin in carpaccio, met veel rucola en kaas!
Het was er elke dag één groot feest, behalve elke 4 uur ontstond er een klein drama. Een drama waar ik ongelukkig en onzeker van werd: de voeding van mijn kleintje.
(Soms begon mijn wolk ook wel te regenen, soms een bui en soms een hevig onweer) 

En dat moet ik even de wereld in sturen: iedereen heeft wel een mening over de voeding van jouw en mijn toekomstige kindje. Ik hoor steevast van borstvoedende mama’s dat ze zich moeten verantwoorden tegen over de buitenwereld over hun manier van voeden. En dan vooral over de plaats waar ze al dan niet mogen voeden en hoelang ze willen voeden. Toen ik bij mijn eerste zwangerschap luidop sprak van flesvoeding, kreeg ik regelmatig gekke blikken toegeworpen. Mensen die vonden dat ik de natuur niet zijn werk liet gaan. Dus ook als je kiest voor flesvoeding moet je jezelf verantwoorden. 

Na heel veel slapeloze nachten, koos ik toch voor borstvoeding. En achteraf bekeken: ik was hier niet klaar voor. Ik heb geen boek, geen artikel, geen goed theoretisch gesprek over borstvoeding gehad. Vanaf dag 1 was het gedoemd om te mislukken. Dat én een overvolle materniteit zorgde voor heel veel stress en huilbuien. Ik voelde me niet begrepen door de vroedvrouwen en toen ze me op dag 3 vertelde dat dat kleintje nu écht wel teveel was afgevallen én geelzucht bleek te hebben stortte mijn wereld in. Het eerste flesje nutrilon 1 werd geïntroduceerd. Het live voeding geven ging gewoon niet, ik denk dat mijn borsten hier niet voor gemaakt zijn (en twijfel hier nog steeds over!). De eerste keer dat ik me mislukt voelde als moeder. Hoe kon dat? Ik was slechts 3 dagen mama…

Ik begon dus te kolven en ben dat blijven doen, 3 weken lang. Wanneer ik nu het geluid van een kolfmachine hoor, kan ik op 1-2-3 beginnen huilen. De flesjes waren voor mij een redding, een groot geluk. Een licht aan de tunnel…

Naarmate ik meer en meer moeder was en meer ervaring kreeg, had ik toch een klein beetje het gevoel dat ik iets gemist had. Vooral de intieme momenten met mijn kleintje, want eerlijk: flesjes geven kan iedereen – borstvoeding is zo uniek en eigen aan de mama. 

En toen ik opnieuw zwanger werd van baby 2 dacht ik snel na over het onderwerp voeding. En meer dan ooit, stond ik achter de keuze van borstvoeding voor ons tweede kleintje. Ondanks het trauma, ondanks ik nog regelmatig huil als ik er over nadenk. In eerste instantie omdat ik vind dat ik beide kinderen dezelfde start moet kunnen geven, maar anderzijds omdat ik dat intieme een beetje gemist had. 

Ik heb daarom binnenkort al een afspraak met een lactatiedeskundige én ik ga een sessie volgen over de tips en trics rond borstvoeding: ik wil voorbereid zijn, tot zover dat je jezelf kan voorbereiden. Ik wil er alles aan doen om het te doen slagen, dat ik me achteraf zeker niet gefaald voel. Maar de regel die ik mezelf stel is wel: ik doe en geef het onder mijn voorwaarde. Als ik er ongelukkig of verdrietig van word, stop ik er mee. Ik ben veel liever een gelukkige mama die de fles geeft, dan een ongelukkige die borstvoeding geeft. 

Voor alle duidelijkheid: ik geloof in de vele voordelen van borstvoeding, maar ook in die van flesvoeding. Ik vind niet dat er een juiste keuze is. Elke keuze die weloverwogen gemaakt wordt door de mama (en papa) is de enige juiste keuze. Ze spreken vaak over een moedergevoel tijdens de opvoeding, ik geloof dat je dat moedergevoel ook moet volgen tijdens het kiezen van de voeding. Geen enkele borstvoeding of flesvoeding maffia moet hier tegen in gaan. Waarom dringen mensen zo graag hun mening op aan andere? Als je zwanger bent krijg je héél veel tips, ik pleit ook schuldig aan het geven van tips (heel veel tips!). Maar eigelijk is er maar één tip: ‘volg geen enkele tip en doe gewoon je eigen ding, volg je moedergevoel!’

Ik ben ongelofelijk trots op alle mama’s, de borstvoedende én de flesvoedende: want later zijn het toch allemaal dezelfde peuters die houden van choco en een aflevering bumba. 

PS.: alle verhalen, tips, reacties rond borstvoeding –> graag bij de reacties 🙂

Papa geeft kleine Jules zijn allereerste flesje. Ik ben ongelofelijk blij dat wie die keuze toen gemaakt hebben.

2 thoughts on “Mijn borstvoedingsavontuur

  1. In dit verhaal maar 1 tip. Melk komt pas op dag 4-5 of zelfs 6. En elke 4u is een beetje te lang. Die eerste dagen zeker elke 2u, juist om die melk op gang te brengen. Maar dit zijn allemaal dingen die je zal horen op zo’n infomoment 😉. Mooi dat je het een tweede kans wil geven. De eerste dagen/weken zijn de moeilijkste. Daarna zo’n gemak! (Je hebt nu je Instagram vroedvrouw en ik wil je wel helpen 😉)

  2. Hey Jolien,

    Ik had bij ons eerste kindje een beetje hetzelfde gevoel. Ik gaf wel gewoon (zonder kolven) borstvoeding, maar ben er mentaal (en ook fysiek) zowat aan ten onder gegaan en had continu een depressief gevoel dat ik geen goede mama was. Wij hadden een echte huilbaby die dan nog eens niet zo vlot dronk aan de borst. Ik durfde ook niet goed zomaar overal borstvoeding geven omdat hij net zo slecht aanhapte en dergelijke. Ik was echt doodop. Ik heb keihard op mijn tanden gebeten en dit 8 weken volgehouden, waarna toch op flesvoeding overgeschakeld om dan uiteindelijk de juiste melk te vinden en na een lange 5 maanden eindelijk een vrolijke baby te hebben (blijkbaar koemelkeiwitallergie).
    Ik was er dan ook van overtuigd dat ik bij ons tweede kind mijzelf niet zo zou folteren… en dat is gelukt… gewoon nog een keertje geprobeerd… en ik zei tegen mezelf als het deze keer niet lukt stop ik gewoon meteen. Ons tweede kind was een betere drinker en slaper en ik ben héél blij dat ik het toch opnieuw gedurfd heb, want deze keer heb ik er echt van genoten.

    Ik vind dat iedere mama gewoon moet doen wat ze willen – fles of borst – als ze maar melk krijgen 😉

    Veel succes met wat je ook doet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *