Mijn gat is te dik voor die broek

Ik voel me goed. De dagen zijn best pittig, maar ik heb hier vrede mee. Het heeft geen zin om hier al te veel over de zeuren, we moeten er gewoon door. En het komt goed, het is een fase…
Een tijdje geleden hadden we 3 ziekenhuisopnames op 2 weken tijd en dat was mentaal een beetje teveel van het goede. En de week daarop had ik ook even echt een krak. Gelukkig heeft manlief toen even de nachtvoedingen overgenomen, zodat ik even op adem kon komen. En dat heeft me veel deugd gedaan en me innerlijk wat rust gegeven. Thank god…

Misschien straal ik dat niet helemaal uit, maar qua fysiek zit ik een beetje op een dieptepunt.

Ik voel aan héél mijn lichaam dat dit mijn tweede zwangerschap is, na een stevige wandeling voel ik me dan ook een 80 jarige bomma dat amper van haar stoel kan komen of uit de zetel. Als ik ’s nachts moet opstaan voor een flesje te maken, is mijn lichaam stijf. En moet ik me stevig vasthouden om niet van de trap te vallen.
Ik probeer dagelijks een wandeling te maken, om zoveel mogelijk in beweging te blijven. Ik combineer mijn wandelingen met postnatale kiné. Waar ik enorm veel aandacht aan besteed. Want ik wil binnen 30 jaar geen spijt hebben van een ‘ongetrainde’ bekkenbodem én Ik wil binnen een dik jaar met Jules op een trampoline kunnen springen! 🙂

Maar fysiek gaat hand in hand met het gewicht – en dat is issue.

En ja… ik ben nog maar 11 weken geleden bevallen. En ja… ik moet mezelf wat tijd geven. En ja… ik zie er voor de buitenwereld best oke uit. En nee… zo voel ik me niet.

1,5 jaar geleden ging ik op dieet omdat ik niet die dikke mama aan de schoolpoort wou zijn. Mijn zoon was mijn drijfveer en ik viel met behulp van het powerslim-dieet, maar liefst 38 kilo af. Ik viel af en was blij met hoe ik eruit zag, ik vond mezelf meer dan oke – ookal had ik volgens ‘het BMI’ nog steeds overgewicht. Mentaal voelde ik me toen niet echt gelukkig met wie ik was. Mijn leven was veranderd in het tellen van KCAL en het eten van komkommer en champignonnen. En als je een emo-eter bent, zijn dat niet bepaald dingen waar je ongelofelijk gelukkig van wordt.

Mijn kinderwens was groot en de gynaecoloog sprak duidelijke taal: stoppen met het dieet voor je zwangerschap.
Zo gezegd, zo gedaan. Waardoor ik mijn ‘crash-dieet’ stopzette. En ik was onmiddellijk zwanger, het was direct ‘prijs’.
De hormonen, het geluk, … lieten me terug wat meer eten. Gewoon gezonde voeding, maar af en toe ook eens een heerlijke cheat-maaltijd. En de kilo’s kwamen er terug bij. Eén voor één zag ik ze verschijnen op de weegschaal. Bloed, zweet en tranen had dat dieet me gekost en ik kon het nu niet meer opbrengen om me hier op te focussen. Ik was teleurgesteld in mezelf, maar de zwangerschap maakte me ongelofelijk gelukkig. Dus vergat even dat teleurgestelde gevoel.

Eenmaal bevallen waren de eerste 10 kilo er snel af toen ik thuis kwam van de materniteit, maar nu hangen er nog steeds 16 kilo te veel aan. En in januari start voor Jules de school en zal ik dus hoogstwaarschijnlijk die dikke mama aan de schoolpoort zijn.

En laat dat nu net zijn, waar ik zo hard mijn best voor had gedaan. Het is ook ongelofelijk moeilijk om die extra kilo’s er af te krijgen. Het is zelfs moeilijk om er geen 20 kilo van te maken. Want als ik eerlijk ben, is een huilbaby pittig. Josephine huilt overdag veel en dat zijn vaak de momenten waarop ik alleen ben. En dan is je troost snel gezocht: een chocolaatje, een blikje frisdrank, een comfort-food-maaltijd of zelfs take-away. En tijdens het eten van al dat ongezonds voel je je even gelukkig en daarna ongelofelijk schuldig én zonder karakter.

Ik probeer me dagelijks te motiveren: .
Te motiveren voor het gevecht met de kilo’s, de chocolade en alle extra’s die erbij komen. En ik wil écht – echt waar, maar het is zo een ongelofelijk moeilijke strijd.

Ik heb een deadline. In januari gaat Jules naar school, binnenkort moet ik achter 2 kindjes aanlopen en we gaan op skivakantie in januari – waar ik dus fit voor wil zijn. Ik moet de knop omdraaien en mijn hoofd na een huilbui niet bij de chocolade leggen, maar ergens anders.
Ik kijk er naar uit om terug te gaan lopen en mijn start-to-run-programma terug op te pikken. Want ook daar was ik trots op, ik had nog nooit 5km gelopen en ik kon vlak voor mijn zwangerschap, maar liefst 5km lopen zonder wandelen…
Ik hoop dat ik jullie binnen enkele weken een ‘goed-nieuws-blogpost’ kan brengen, want eerlijk. Ik wil graag aan die schoolpoort staan in mijn oude jeans.

Dus als je jezelf afvraagt, waarom je me steeds in diezelfde zwarte broek ziet of met dat ene kleedje. Heel simpel: al mijn andere kleren zijn te klein.

5 thoughts on “Mijn gat is te dik voor die broek

  1. Lieve mooie Jolien (veel te weinig zeggen we dit tegen andere vrouwen),

    Ik begrijp jou volledig. Ik ben na WW 15j geleden 27kg afgevallen en heb dit dmv gezonde voeding tot voor mijn 2 kids zo kunnen houden. Na mijn zoon (nu 4,5j) heb ik even bijgesnoerd adhv een proteinedieet en woog ik zelfs 5kg minder dan voor mijn zwangerschap. Nu exact 4weken na de bevalling van mijn tweede kindje (net zoals bij jou een dochter) zit ik ook zo’n 17kg boven mijn gewicht van voor de zwangerschap.

    Zoals je zelf zegt: dit is niet abnormaal, het vraagt tijd en het is nog snel. Maar enkel mensen die ook al heel hun leven op hun voeding moeten letten snappen deze tweestrijd. Wat benijd ik vrouwen die na hun zwangerschap nog ‘enkel’ dat buikje hebben en niet die dikke billen en bovenarmen (daar heeft geen baby gezeten, toch?). Wat zou ik graag gaan shoppen voor een nieuwe wintergarderobe maar ik wil en kan dit niet met ‘dit’ gewicht.

    Ik zou nog uren kunnen doorgaan maar dat ga ik je besparen… .

    Weet je bent niet alleen…je bent een mooie vrouw & een super mama (daar ben ik van overtuigd) enne willen we even mooi afsluiten? 😉 Life is more than fitting in your jeans… .

    Liefs
    An

  2. Hier herken ik me helemaal in! Ik ben een jaar geleden bevallen van Jeanne en nu sinds een maand heb ik de energie terug gevonden om terug te gaan joggen. Ik loop nu terug mijn 5 kilometer. Hier ben ik erg trots op. Ik weet hoe het voelt om een huilbaby te hebben dit was Jeanne ook. En dan had ik net als jou er een peutertje bij rondlopen dat toen ook maar 15 maanden was.
    Ik had niemand om op te steunen want mijn ouders lagen toen net in scheiding. Enorm zwaar fysiek als mentaal. Maar ik heb een schat van een man die me er doorheen heeft geholpen.
    Ik wil maar even zeggen dat alles terug “normaal”wordt.
    Ik vind je een toffe mama om te volgen die open en eerlijk is. Top!

  3. Ooh Jolien, wat kan jij alles zo mooi omschrijven…Mijn kindjes zijn ondertussen 7 en 4, onze oudste was ook een echte huilbaby, ik herken veel in je verhalen, het is heel pittig. Toen hij bijna dag en nacht huilde dachten we dat dit normaal was, omdat we niet konden vergelijken met een broer of zus en ook nog niet echt met andere baby’s in de buurt. Ik wou dat toen instagram al bestond…Ik weet dat ik het heel lastig vond en dat dit lang aansleepte…de momentjes dat hij dan eens lachte of vredig lag te slapen waren hartverwarmend. Vanaf het moment ik kon, probeerde ik een beetje me-time in te lassen door te starten met start to run. Dus probeer dit gewoon te hervatten, je zal zien dat het verlicht in je hoofd en je er op termijn meer energie zal uithalen. Ik wens je alvast veel succes met je eerste pogingen en voor je het weet sta je ik de pashokjes voor een mooie nieuwe outfit 😀. Ik zou trouwens ook eens moeten herstarten, tijd om er werk van te maken 👊. Groetjes Sofie

  4. Ik wil alleen maar even juichen voor je. Juichen voor je eerlijke en open blog. Juichen omdat je elke dag een topmama bent voor je twee spruiten. Juichen omdat je het gevecht tegen de kilo’s gaat winnen. 😘

  5. Zo herkenbaar! 25 kg afgevallen voor de zwangerschap en voelde me super! Nu nog 16 te gaan na de zwangerschap, ondertussen 16 weken bevallen. Iedereen zegt te genieten van de baby en de lijn komt wel… maar toch wel moeilijk. Mijn kleding beperkt zich ook tot twee zwarte jurkjes 😊. Maar komt goed! X

Laat een reactie achter op An Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *