Is dit de allerlaatste keer?

Afgelopen week waren Jelle en ik gezellig samen aan het eten, de dag aan het overlopen en interesse in elkaars leven aan het tonen. Jules had al voor ons gegeten en wou het allerliefste gewoon naar “nijntje bus” kijken. Hij ging dus in de zetel zitten en kon alleen maar schreeuwen om Nijntje. Het was bijna slaaptijd, dus we vonden het geen slecht idee en terwijl konden wij rustig eten en babbelen. En plots zomaar uit het niets zei manlief:

“Kijk hem daar nu eens zitten, binnenkort er nog een tweede bij en dan is ons leven compleet. Dan kun je toch niet meer gelukkiger zijn? We kunnen toch sowieso een derde kindje niet meer zo graag zien…”

Ik wist niet goed wat antwoorden, want ik had het gevoel dat voor hem een derde kindje absoluut geen optie meer zou zijn. Ik heb toen maar snel en vluchtig gezegd: we zullen nog wel zien…
Hoe lief Jelle het ook bedoelde, ik was er best van aangedaan. Ik ben super graag zwanger, ik beval heel graag en beleef zo ongelofelijk graag die eerste maanden (en alles daarna) dat ik gewoon niet kan of wil geloven dat dit de allerlaatste keer gaat zijn.

  • De allerlaatste keer dat je met kriebels in de buik begint aan die extra kinderwens.
  • De allerlaatste keer dat je een positieve zwangerschapstest deed.
  • De allerlaatste keer dat je vol zenuwen in de wachtkamer bij de gynaecoloog zit en je voor het eerst een kloppend hartje ziet.
  • De allerlaatste keer dat je aan al je geliefde mag vertellen: ‘IK BEN ZWANGER!’
  • De allerlaatste keer dat ze je vertellen: “het is een meisje” / “het is een jongen”
  • De allerlaatste keer dat je twijfelt of het je darmen waren of er net een kleine baby in je buik gestampt heeft.
  • De allerlaatste keer dat je meerdere keren wordt begroet met vrolijke stampjes en die maken je zo intens gelukkig!
  • De allerlaatste keer dat je kunt discussiëren over een naam met je partner.
  • De allerlaatste keer dat je het excuus ‘ik voel me niet goed, ruim jij even op?’ kunt gebruiken.
  • De allerlaatste keer dat je manlief om 22u ’s avonds naar de nachtwinkel kan sturen voor een magnum.
  • De allerlaatste keer dat je ongestoord de leukste babyspullen mag shoppen.
  • De allerlaatste keer dat je de laatste weken vol zenuwen rondloopt, wachtend op de geboorte. (Elk lichamelijk signaal is dan van zeer groot belang!)
  • De allerlaatste keer dat je kan huilen, om niets, gewoon omdat het kan en mag.
  • De allerlaatste keer dat je panisch wordt omdat je de baby nu toch echt al wel een tijdje niet meer gevoeld hebt.
  • De allerlaatste keer dat je kunt zeuren omdat je het nu écht wel gehad hebt, met dat zwanger zijn.
35 weken zwanger

Ik wil dit gewoon niet geloven. En als ik met mijn hart een keuze moest maken, geloof ik dat ook gewoon niet. Dan denk ik er het mijne van en wéét ik dat er ooit – op een dag – nog een 3e Wierdsma gaat bijkomen (er zijn er nog véél te weinig in België).
Maar mijn verstand denkt daar dan weer compleet anders over. Mijn verstand ziet vooral héél veel nadelen. Ik ga er alleszins nu niet van wakker liggen, we zullen wel zien. Wat ik wel ga doen, is genieten. Echt genieten.
Genieten van alles wat mij te wachten staat, want wie weet is het misschien wel écht de allerlaatste keer ooit. En bij die gedachte, pink ik alvast een traantje weg.

3 thoughts on “Is dit de allerlaatste keer?

  1. Altijd overtuigd geweest van (minstens) 3 en nu de 2e 10maanden is twijfel ik toch. Ze zijn gezond, alles is goed gegaan, het is zwaar… maar het idee dat het mijn laatste zwangerschap was, dat geloof ik ook niet!!

  2. Amaj ik denk er helemaal hetzelfde over 😁. Ik was ook graag zwanger, vond bevalle leuk,…. zou al terug wille zwanger zijn haha. Kan me ook nie inbeelde da ik niemer ga mee make 😢 ma eerst geniete van de kleine baby he 😉

  3. Hier hetzelfde dilemma… de jongste is nu de leeftijd die de oudste was toen ik opnieuw zwanger was. Wij hebben nu twee zoontjes maar het kriebelt zo had voor nog een derde. Praktisch gezien heel wat nadelen (niet genoeg kamers, andere auto,…) onze zoontjes hebben beiden een erfelijke stofwisselingsziekte. Zou nr drie dat ook hebben? En wat als het een meisje is? Ik geef ons zelf een jaar om er over na te denken en er aan te beginnen. Zoniet blijf ik perfect gelukkig met mijn 2 jongens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *