HOORAY // Jules is twee!

Zoonlief wordt vandaag twee jaar. Ik moet daar toch even van slikken. Twee jaar geleden liep ik hoogzwanger de eerste hitte weg te puffen (thank god voor havanaias) en nu veegt er een peuter regelmatig zijn snot of vuile handjes aan mij af. 

Ik moet maar met mijn ogen knipperen en Jules kan weer iets ‘nieuws’. Dit jaar heeft hij tegen een snel tempo leren lopen, linken leggen en babbelen. En op die momenten ben je zo ongelofelijk trots en lijkt het voor onze omgeving en mezelf precies of we een super kind op de wereld hebben gezet. Je denkt op voorhand dat je niet in de ‘mijn kind, schoon kind’-rol gaat vallen, maar niets is minder waar…

Mocht ik afvallen van vreugdedansjes, was ik het afgelopen jaar zéker 10 kilo extra kwijt gespeeld. Ik weet nog goed toen hij onlangs voor de allereerste keer op het potje had geplast. In plaats van dat kind een broek en pamper aan te doen bij afloop, heb ik eerst 4 mensen enthousiast gebeld om dat grote nieuws te melden. En na al dat bellen, was er na-tuur-lijk een accidentje gebeurd. Mijn schuld dus.

Toch is dat opgroeien ook vaak heel erg dubbel, want je beseft dat ze nu écht wel heel groot worden. En daar kan ik best wel wat emotioneel worden, een gevoel dat mij zomaar kan overvallen. Onlangs nog…
Ik was aan het kijken hoe Jelle en Jules aan het spelen waren in het zwembad. En kwam tot de conclusie dat er ooit een tijd komt, dat Jelle gewoon naast mij zit en Jules in zijn eentje het zwembad gaat verkennen. Zonder dat we 10 kusjes krijgen en 50 keer ‘splish-splash’ in onze ogen. Hoe vervelend ik ook die veel te kleine kleedhokjes vind, ooit ga ik onze omkleed momenten nog missen. Terwijl ik onlangs slechtgezind was omdat Jules geplast had op mijn sjaal in het kleedhokje.

De komende maanden staan er voor dat klein spookje best wel veel veranderingen te wachten. Hij krijgt een nieuwe kamer, een nieuw bed én vanaf januari gaat hij fier met een boekentasje voor het eerst naar school. En ondertussen moeten we nog ergens de tijd vinden om afscheid nemen van de pampers. En niet het onbelangrijkste: In augustus mag hij zijn babyzus verwelkomen.
Weer een mijlpaal, want vanaf nu zet hij officieel de laatste 3 maanden in als ‘enig-strontverwend-nest’. Of ik het daar moeilijk mee heb? Soms. Soms voel ik me een beetje schuldig ten opzichte van Jules. Enerzijds omdat ik misschien deze zomervakantie niet mijn energieke zelf zal zijn en hij dus nét iets meer dan normaal naar de crèche zal gaan. En anderzijds omdat ik hem daarna ook niet meer alle aandacht van de wereld kan geven. 

Want als ik eerlijk mag zijn, ik zie Julleman zo graag, zo ongelofelijk graag. Ik had nooit verwacht dat dit gevoel me ooit zou overvallen. Iemand waar je onvoorwaardelijk veel liefde voor voelt en elk moment van de dag nét iets mooier maakt.

Lieve Jules, geniet van je 2de verjaardag met een overload aan kaartjes, pakjes en taart. Vanop een kleine afstand ga ik toekijken hoe jij geniet van al dat moois en de liefde rondom jou. Gisterenavond bij het slapengaan heb ik ik in je oor gefluisterd hoe trots ik op je ben en hoe graag ik je zie. Want lieve Jules, jij bent het allerbeste wat mij ooit overkomen is.

Gelukkige verjaardag lieveling! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *