De zwangerschapstest

De dag na mijn bevalling kwam de gyneacoloog even langs. Ze vroeg hoe het met me ging, ik kon alleen maar stralen. Ik weet nog dat ik tegen haar zei: “dit wil ik élke dag doen!”. Toen had ik met mezelf afgesproken dat ik niet te lang wil wachten voor een tweede kindje, maar eerst genieten. Genieten van dat brokje liefde, waar je eigelijk pijn van krijgt in je hart als je er naar kijkt.

Jules’ eerste verjaardag naderde en ik was eigelijk wel klaar om te beginnen aan baby 2. Manlief duidelijk nog niet, tot hij plots een maand later aangaf dat het allemaal wel oké is. Bon… mannen hebben dus niet altijd even veel tijd nodig om er klaar voor te zijn.

Ik hield vanaf toen nauwkeurig mijn cyclus bij (deed ik daarvoor stiekem ook al) en zo wist ik wanneer het de cruciale dagen waren voor wat ‘we-time’. Maar na 2 maanden vond ik mijn cyclus heel bizar, de 3e maand nog gekker. En we besloten een pauze in te lassen (ook iets met timing enzo…) En ik maakte een afspraak bij de gyneacoloog. Ze namen me aan de telefoon wel serieus en ze keken voor een spoedafspraak. Ja hoor, ik mocht 7 weken later al langs gaan! (zo gaat dat met spoedafspraken) – de gyneacoloog nam me ook heel serieus en raadde me aan om te stoppen met mijn ‘crashdieet’. Het dieet was de oorzaak van alles volgens haar. Oke, ik ging dus stoppen met de proteïnenproducten, maar nog wel wat op mijn voeding letten. En ja hoor, exact 5 weken later had ik een positieve zwangerschapstest in handen. Dat ging snel, heel snel.

En die positieve zwangerschapstest moest deze keer iets speciaal worden, met toeters en bellen. Bij Jules heb ik Jelle echt letterlijk een smsje gestuurd om te melden dat ‘IK!’ zwanger was. Daar had ik zo een spijt van, dus ik wou het deze keer anders aanpakken. In augustus kocht ik al een ‘brother’ trui voor Jules (voor in het geval dat…). Dus, ik was volledig klaar om het deze keer anders aan te pakken.

Jelle was piano aan het spelen, dus ik sloop weg vanuit mijn zetel richting badkamer voor een testje. Ik zie het plusje op de test verschijnen terwijl ik de test in mijn handen heb. Op dat moment zwaait de badkamerdeur open: “wat ben je aan het doen?” – met stomming verbaasd kan ik alleen maar uitdrukken: “ik denk dat ik zwanger ben”. Beide ongelofelijk voorzichtig blij, maar ook deze keer wéér geen speciale aankondiging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *