De bevalling van Josephine Wierdsma

Ik was zwanger in het voorjaar en zomer van 2018. 

Met deze zin begin ik graag mijn bevallingsverhaal, gewoon omdat ik nooit wil vergeten hoe een aangename en soms ook minder aangename warme temperaturen we hadden in de zomer van 2018. En ook omdat ik nooit zou vergeten dat een ventilator mijn beste aankoop van 2018 zou zijn. Want echt, laten we eerlijk zijn: ik geef veel liever mijn geld aan een nieuwe handtas of wat babykleren, dan aan een f* ventilator. En toch was die ventilator dé aankoop van 2018. 

Hoe kwam mijn lieve Josephine ter wereld? – de hamvraag van dit allereerste blogbericht sinds haar geboorte.

(Ik vertel dit aan de hand van de whatsapp berichten en de foto’s op mijn filmrol) 

Zaterdag

We hadden een feestje en ik dronk 2 cola’s – want ik voelde de baby al een tijdje niet goed meer bewegen. Ik vond het een beetje gek om een cola te bestellen, want het was een ‘fancy-restaurant’. Maar bon – het gemoed van een hoogzwangere moeder stond voorop! 2 cola’s it is.
Ik kreeg hier en daar een klein plofje, maar ze waren amper voelbaar aan de buitenkant. Ik was een beetje gerust, want ‘ze’ leefde nog! 

Een mierzoete mocktail brengt zelfs de baby niet in actie!

Zondag

De trend zette zich verder: ik voelde hier en daar wel een klein plofje maar geen overduidelijke activiteit meer. Ik was me ook wel bewust van het feit dat de baby nu echt wel weinig plaats begon te krijgen, maar er was quasi géén beweging meer – en dat stelde me toch niet helemaal gerust. 

We hadden wat vrienden op bezoek en gingen daarna bij mijn schoonouders zwemmen. Om 19u begon ik écht wel ongemakkelijk te worden na het drinken van heel wat cola’s. Ik besloot om naar de materniteit te gaan. Aangezien de vrienden er nog steeds waren, ging mijn schoonmoeder mee om me gezelschap te houden. Terwijl manlief nog wat pintjes achterover sloeg. 

De ‘monitorkamer’ was bezet, dus ik kreeg een monitor in ‘verloskamer 1’ – dat was een beetje nostalgisch omdat Jules daar geboren was.

De vroedvrouw vond ook niet meteen een hartslag, paniek. De tranen stonden me in de ogen, tot ze in de verte toch ergens een hartslag hoorde. Deze was niet voldoende om te registreren, dus ik heb me in 20 bochten moeten wringen om toch een juiste houding te vinden. De hartslag viel voortdurend weg, maar uiteindelijk was de monitor wel goed.

Ze besloten eveneens om bloed te prikken, ik moest 2u wachten op de uitslag en daarna kreeg ik nog een echo. Omdat de monitor en het bloed goed waren, zag ik geen problemen bij de echo – en keek ik er naar uit om eindelijk naar huis te gaan. Het was ondertussen 23u voorbij. Op de echo zag de gynaecoloog ook zeer weinig beweging en dat baarde haar toch wat zorgen. Ik moest iets eten en vervolgens zou ze opnieuw een echo doen om (hopelijk) meer beweging vast te stellen.  Ik kreeg dus 3 uitgedroogde boterhammen met choco en at die -vol smaak- op. Ik stuurde ondertussen ook een berichtje naar Jelle, om te vragen of hij wou stoppen met alcohol drinken. Mocht de bevalling ingeleid worden – waar ze voorzichtig van spraken – wou ik geen halfzatte echtgenoot aan mijn zijde, dat begrijpen jullie wel 😀 

Ondertussen kwam de vroedvrouw me allemaal vragen stellen, want als die 2e echo niet goed was; zouden ze direct alles in gang zetten. De schoonmoeder ging naar huis en manlief kwam er (nuchter) bij. Kwestie om toch even op zeker te spelen, voor in geval van nood…  

Om 00u30 kreeg ik mijn tweede echo en die was gelukkig oké. De boterhammen hadden hun werk gedaan en ik mocht naar huis op voorwaarde dat ik om 8u, de volgende ochtend, terug kwam. Het werd een korte nacht. Ik voelde me nerveus, ik had een gek voorgevoel over die maandagochtend. Ik bracht dus alles in gereedheid – je weet maar nooit – 

Maandag

07u02

Ik heb heel veel stress voor deze maandag 6 augustus 2018. ik had een gek gevoel. Jelle was heel erg op zijn gemak en had een vreselijk ochtendhumeur. Hij at slapend zijn boterhammen op en was niet mee nerveus met mij. Dat irriteerde mij en jaagde mij nog wat meer op.
Jules was dan weer wél enthousiast. Hij mocht terug naar de opvang na 3 weken mama-tijd. Het was vandaag terug tijd voor Okka! 

Jelle die halfslapend zijn boterhammen opeet (sorry Jelle :-))

07u45

Ik moest al weg zijn, maar ik wou nog snel een buikfoto gaan nemen boven in de spiegel. Je weet nooit, misschien is het wel laatste?! 

8u

Ik was nipt op tijd in het ziekenhuis, waar ik met de fiets naartoe gereden was. Ik had voor de zekerheid mijn bevallingstas bij. Ik mocht zonder wachten onmiddellijk aan de monitor. Ik bekeek even mijn sociale media en kreeg een foto van Jelle doorgestuurd. Hij had Jules goed afgezet op de crèche en reed door naar zijn werk.

8u20

Mijn gynaecoloog kwam binnen en zei dat ze direct alles in gang gingen zetten. Op een termijn van bijna 40 weken en een verminderde beweging wou ze geen risico meer nemen. 

Ik belde Jelle dat hij naar het ziekenhuis moest komen, hij was bijna aan zijn werk. Terugdraaien dan maar…

8u30

De gynaecoloog liet er geen gras over groeien. De eerste weeënopwekkers werden toegediend. Niet veel later begonnen die zeer goed hun werk te doen. De weeën waren best wel al heel snel pittig, maar ik kon ze redelijk goed wegblazen. Ik had manlief gezegd om eerst rustig naar huis te gaan en het huis wat op te ruimen, zich te scheren en alle spulletjes klaar te zetten in de auto. (inclusief de ventilator, het was 36°!) 

9u45

Jelle was er eindelijk. Ik was hier heel blij om. Het stelde me gerust dat ik niet meer alleen was en mijn liefje aan mijn zijde stond. Ik was heel erg misselijk en alleen naar het toilet gaan ging niet altijd even gemakkelijk door het infuus. 

10u02

De assistent kwam een tweede tablet ‘steken’ om de weeën op te wekken. 

10u40

De weeën zijn ongelofelijk pittig. Ik sluit me volledig van iedereen en alles af. Jelle mocht niets zeggen – maar moest ook absoluut in mijn buurt blijven. (Het is toch ook nooit goed he – arme mannen) 

Hij moest nog naar het onthaal om mijn opname te regelen. Oh, wat vond ik dat vreselijk! Hij moest bij mij blijven… Ik gaf hem de opdracht dit zéér snel te doen en snel terug te komen. – tot uw orders, chef! –

11u48

De epidurale steekt, ik kan bijna terug ademen. Het werd heel pittig en ik was dankbaar toen de vroedvrouw binnen kwam met die vraag…

Bij Jules heb ik gedurende de hele bevalling kunnen smsen. Nu had ik zoveel pijn dat ik daartoe niet in staat was. Ik maakte me héél veel zorgen dat ik Jules niet meer ging kunnen zien vandaag en dat maakte me heel triest. De gynaecoloog beloofde dat ik Jules sowieso nog zou zien! 

In dat opzicht is een tweede bevalling sowieso anders, hoe vaak ik met Jules bezig ben geweest tijdens mijn bevalling. Dat kon ik écht niet los laten. 

12u18

De epidurale werkt niet echt super, of toch niet zoals bij Jules. Jelle bedient non-stop mijn pijnpomp en daar kon ik eigelijk niet zo goed tegen. Ik word er wat boos van en zeg hem telkens boos dat hij daar moet afblijven… Misschien ben ik hem achteraf wel dankbaar dat hij het deed? 

Ik bleef echt wel alle weeën heel aanwezig vinden.

12u38

Moeke was een beetje slechtgezind omdat ik niet oppakte en weinig van mij liet horen. ‘Ze dacht al dat ik op de verloskamer zou liggen’ – maar ik stelde haar via een smsje gerust dat ik haar straks zou bellen en dat alles oké is. 

12u57

Jelle valt rustig in slaap na zijn lunch in het ziekenhuis, laat het ons een siësta noemen. Je kunt het maar hebben zeker 😉 (Geloof mij; dat is één van de dingen die je NIET doet als je vrouw aan het bevallen is) 

13u16

De weeën zwakken eindelijk een beetje af. Ik voel nog veel, maar het wordt draagbaar.
Domme toch – wat een verschil ten opzichte van bij Jules, daar voelde ik amper iets… 

13u57

Yes! 6cm opening. De gynaecoloog is net buiten en heeft mijn blaas even leeggemaakt. Ze had het gevoel dat die veel te vol zat en dat de baby daardoor niet kon indalen. Ik vraag haar nogmaals: “kan ik Jules vandaag nog zien?”
Ze ging na haar raadpleging terug komen. Alles was gunstig om in de loop van de namiddag te bevallen. Ik stuur naar mijn zus: “de late namiddag” – ik sms ook nog even in verband met de opvang van Jules. 

14u10

Mijn zus wou nog verder afspreken voor de opvang van Jules, maar ik kon het even niet aan. Alles werd zwart voor mijn ogen en ondanks de epidurale had ik massa pijn. Ik kon het bijna niet meer dragen…

Ik stuur haar: 

“Epi werk echt effe slecht”

“Heel veel puffen”

“We bespreken straks” 

14u11

Ik bel de vroedvrouw, dit is niet normaal. De epidurale MOET herbekeken worden. Ik werd wat boos! Ik had gekozen voor verdoving, die moest dan ook potverdorie werken! 

14u12

De vroedvrouw komt redelijk snel binnen. En vraagt wanneer ik het laatste onderzoek heb gehad en ik zeg: 15 minuten geleden. Ze stond erop om toch nog eens te onderzoeken. 

Oh my god… 10cm opening. Oh my god… IK MOET PERSEN! 

(Bij deze: lieve Kirsten, jij was een ongelofelijk lieve zachte vroedvrouw die me zo goed deed voelen – dank je!) 

14u15 

De vroedvrouw gaat de verloskamer niet meer uit. Ze belt ASAP de gynaecoloog en zegt dat ik rustig mee mag persen met de weeën. Terwijl ik dat in mijn eentje doe, blijft zij alles tegen een snel tempo klaar zetten. Vreemd vond ik dat – bij Jules heeft het persen 1,5 uur geduurd. Ze had dus toch tijd zat?
Ze belt eveneens ook mijn gynaecoloog, dat ze mag komen naar de verloskamer.

Op het moment dat ze alles aan het klaarzetten is, begint ze een gesprek met Jelle over het liedje dat door onze bluetoothbox speelde. Ze gingen samen een lijst af met ‘mama-appelsap’-liedjes. SERIEUS? Kunnen jullie eens geen 5 minuten jullie mond houden? Ik kon er echt niet tegen. Wou rust. En wou vooral dat die baby er terug in ging. 

14u19

Ze belt de assistent-gynaecoloog om onmiddellijk naar verloskamer 4 te komen. Ze had een voorgevoel dat dit héél snel kon gaan en mijn gynaecoloog dit niet zou halen. 

Puf, puf, pers pers. Ik schreeuw dat ik dit niet meer wil en niet kan. Ze mogen haar wat mij betreft gewoon terug op haar plaats steken. Veilig in mijn buik. 

14u25

Josephine komt er letterlijk na 3 keer persen uit gekropen. Ik moet niet meer persen, de assistent moet ze gewoon opvangen en aan mij geven. 

Op dit moment zeg ik tegen Jelle: ‘euh, zou je eens geen foto’s nemen’? 

Aangezien ik bij Jules meer dan dik uur heb geperst hebben we van heel de bevalling foto’s – nu werden we echt letterlijk overdonderd door haar komst. Ik moest Jelle dus even ‘wakker’ maken. 

Wat een ongelofelijk moment is dat toch, dat moment dat je eindelijk je dochter in je armen krijgt. Ze was zo mooi, zo perfect. Dat is het moment dat de verliefdheid toe slaat. Dat je haar een plaats geeft in je hart, waar ze nooit meer uit gaat!

Welkom, Josephine Wierdsma.

14u30

Mijn gynaecoloog komt gehaast de verloskamer binnen. Te laat… Dit vond ik wel jammer, want mijn dokter en ik hebben écht een speciale band – of zo voel ik dat toch aan.

Ze wou toch nog een speciale taak hebben en maakte enkele familiefoto’s. Dan had ze dat toch ook weer gedaan…
Ze helpt nog even bij de nageboorte, want lieve mensen. Een bevalling stopt na als je dat liefje in je armen hebt. Er komt nog iets extra, dat ook nog een ‘beetje’ pijn doet.

15u00

Zo blij. Zo ongelofelijk blij! We hebben direct de naaste familie ingelicht en legde haar voor de eerste keer aan. Ongeveer 1,5uur heeft ze aan het ‘drinken’ geweest. En toen werd ik wat ongeduldig. Ik wou Jules zien. Ik had het gehad. Onze familie moest écht herenigd worden. Ik wou iedereen bij mij en doodknuffelen.

Mijn eerste en misschien ook wel enige borstvoedende foto

16u45

Het was erg druk en de vroedvrouwen hadden erg weinig tijd. Eindelijk, bijna 2,5 uur later zijn ze haar komen wegen, meten en aankleden. 

Ik heb erg weinig geduld en was best slechtgezind aan het worden. Dat had ik bij Jules ook. Die 2 a 3 uur dat je moet wachten op de verloskamer om naar je kamer te mogen vind ik VRESELIJK! Ik wil weg uit die omgeving. En deze keer wou ik dolgraag naar mijn Julleman. 

16u48

51cm en 4.066kg. 

Wat een heerlijk brokje liefde. Ons brokje liefde. Ons popje.

17u30

EINDELIJK op de kamer.

We gingen van een heerlijk koele verloskamer (thank god for airco!) naar een snikhete materniteit. Jelle moest eerst de ventilator gaan halen, want het was buiten ongeveer 37°.

17u35

Eindelijk was hij daar. Jules, mijn liefje, de persoon die van mij 2 jaar geleden een mama had gemaakt. Ik was zo blij. Ik genoot van zijn aanwezigheid. Zijn zus was nog wat onwennig, maar ook dat vond ik oke. Ik wou gewoon met ons 4 samen zijn. En dat hebben we ook een tijdje kunnen doen. Heerlijk moment. Wij 4, een team – voor altijd. 

18u30

Het eerste bezoek is gearriveerd. Mijn ouders, schoonouders, mijn zus en mijn schoonbroers. Toch altijd ongelofelijk fijn om dat brokje liefde te delen met mensen die je super graag ziet. Heerlijk om te zien hoe snel ook zij haar in hun hart hebben gesloten. 

En zo kwam er een einde aan de eerste dag samen met Josephine Wierdsma. Zo blij dat zij er is. Zo blij dat ze gezond is. Ik voel me zo ongelofelijk dankbaar en gelukkig met ons 4. Mijn wereld is compleet! 

Alleen maar liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *